சுழல்காற்று: 47 – பேய்ச் சிரிப்பு

“தெரியவில்லையா? அதோ நிற்கும் கப்பலுக்குப் போகிறோம்!” என்றான் மந்திரவாதி. பாதி மூடியிருந்த வாயினால் அவன் பேசிய குரல் பேயின் குரலைப் போலிருந்தது.

சுழல்காற்று: 46 – பொங்கிய உள்ளம்

இளவரசர் ஆழ்வார்க்கடியானைப் பார்த்து, “திருமலை! வந்தியத்தேவர் ஏன் அக்கப்பலில் போகிறார்? தெரிந்தால் சீக்கிரம் சொல்லுங்கள்!” என்றார்.

சுழல்காற்று: 45 – சிறைக் கப்பல்

பூங்குழலியின் உடம்பு ஒரு யாழ் ஆயிற்று. அவளுடைய நரம்புகள் எல்லாம் யாழின் நரம்புகள் ஆயின. பொன் வண்ண விரல்கள் அந்த நரம்புகளை மீட்டித் தேவகானத்திலும் இனிய இசையை எழுப்பின.

சுழல்காற்று:44 – யானை மிரண்டது!

…..இளவரசர் அவளை வாரி எடுத்துத் தம் மடியில் போட்டுக்கொண்டார். அவளுடைய நெஞ்சிலிருந்து பெருகிய இரத்தம் அவர் உடம்பையும் உடைகளையும் நனைத்தது….

சுழல்காற்று:43 “நான் குற்றவாளி!”

…ஆனால் அந்த பேதைப் பெண்ணின் இதயத்தின் உள்ளே மெல்லிய குரல் கேட்டது. ‘பூங்குழலி! இதோ உன் அதிர்ஷ்டம்!

சுழல்காற்று: 42 – பூங்குழலியின் கத்தி!

சமுத்திரகுமாரி! என்னை உனக்கு நினைவிருக்கிறதா?” என்று அவர் கேட்டது ஆழ்கடலின் அடியிலிருந்து வரும் குரல் போல் அவள் காதில் தொனித்தது.

சுழல்காற்று: 41 – “அதோ பாருங்கள்!”

வந்தியத்தேவனும் பூங்குழலியுந்தான் பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொது, வந்தியத்தேவன் சட்டென்று ஒரு சிறிய கத்தியை சுழற்றி எறிந்தான். ‘வீல்’ என்று ஒரு குரல் கேட்டது…!

சுழல்காற்று: 40 – மந்திராலோசனை

“போகட்டும்; அந்தப் பெண் யார்? அவள் எதற்காக எனக்குச் செய்தி அனுப்ப வேண்டும்?”
“ஐயா! அவள்தான் பூங்குழலி.”

சுழல்காற்று: 39 – “இதோ யுத்தம்!”

கத்திகள் அங்குமிங்கும் பாய்ந்த போது அவளுடைய கண் விழிகளும் பாய்ந்தன. போரிட்டவர்கள் அப்படியும் இப்படியும் குதித்தபோது அவளை அறியாமல் அவளுடைய இடை துவண்டு அப்படியும் இப்படியும் ஆடியது…

சுழல்காற்று: 38 – சித்திரங்கள் பேசின்

இருபுறமும் மரங்கள் அடர்ந்து இருள் சூழ்ந்திருந்த பாதையில் அவர்கள் வெகுதூரம் சென்ற பிறகு திடீரென்று நிலா வெளிச்சத்தில் ஒரு அதிசயமான காட்சியைக் கண்டார்கள்….